This place is great. Really comfortable.
I’m just going to get settled in.
Time to move on. Get on with my life…
Yes, absolutely.

No, like I said, it was a long time ago.
Let it go, seriously…

Definitely more my style than Kütahya or Mersin, I guess.
No, if I’m honest, I just got kind of bored of boozing.
I mean, once in a while, but not all the time.

You’re right. It wasn’t doing me any favors.
Maybe I had lost my self-respect, but it’s back.
I’m excited. Really.
I really needed a new start.

I think you’re right.
I think I am going to like it here.
It’s certainly… It’s certainly ain’t Bursa.
It’s my new life. Just like you said.

Listen, if you think I can still do a job, what have I got to lose?
Apart from the weight.
Very funny. Ha ha.
Yes, that is a fake laugh, you jerk…

Sana bugün bir gül yolluyorum.
Seninle yeniden doğsun diye.

Sana dalından kopartılmış bir gül yolluyorum.
Bir gün dalında öleceğine, ellerinde ölsün diye.

Sana üşümüş bir gül yolluyorum.
Sımsıcak ellerinle ısıt diye.

Sana yalnız bir gül yolluyorum.
Artık yalnız olmasın diye.

Sana kırmızı bir gül yolluyorum.
Bedeninin ötesine dokunabilsin diye.

Demetle değil! Sadece bir tane gül yolluyorum.
Özel olsun diye.

Biliyor musun?
En sevdiğim çiçeği yolluyorum sana!
Biraz sana… biraz da bana benziyor diye.

Bir gün öleceğim, son kez soruları cevaplayacak, son kez hesap vereceğim.
Bir gün öleceğim, kim kime ne yapmış dinlemek zorunda olmayacağım.
Bir gün öleceğim, konuşmak istemediğimde konuşmayacağım.
Bir gün öleceğim, sorumluluğum kalmayacak.
Bir gün öleceğim, kaçmak zorunda kalmayacağım.
Bir gün öleceğim, kavga etmeme gerek kalmayacak.
Bir gün öleceğim, adaletim benimle kalacak.
Bir gün öleceğim, özgürlüğüm daim olacak.
Bir gün öleceğim, dilediğimi yiyip, içeceğim.
Bir gün öleceğim, hayvanlarla konuşacağım.
Bir gün öleceğim, korkum kalmayacak.
Bir gün öleceğim, düşünmeme gerek kalmayacak.
Bir gün öleceğim, ağlamak için neden kalmayacak.
Bir gün öleceğim, hiç küfür etmek istemeyeceğim.
Bir gün öleceğim, kimseyi incitmeyeceğim.
Bir gün öleceğim, ne hissedeceğime ben karar vereceğim.
Bir gün öleceğim, yavaşça unutulacağım.
Bir gün öleceğim, onlar bakınca sadece taş ve toprak görecekler.
Bir gün öleceğim, kimi boşa üzülecek, kimi boşa sevinecek, ama çoğu boşa olduğunu henüz bilmeyecek.
Bir gün öleceğim, belki yanımdan geçecekler ama beni görmeyecek ve rahatsız etmeyecekler.
Bir gün öleceğim, hep çiçek kokan, tanrının rüzgarıyla başını okşadığı bir tepede kendime ait bahçeli bir evim olacak.

En önemlisi de ne biliyor musun?
Bir gün öleceğim ve sonsuza dek yanımda sadece sen olacaksın.
Sen yanımda olduğunu bilmeyeceksin, ben ise onun sen olmadığını bilmeyeceğim.

Ben seni özlemeye pes ettim, ben ölümü özlüyorum aslında…

Sanıyorlar sadece bir ana,
Bakan görmez, duyan anlamaz,
Ne olduğu gerçek bir muamma…

Bilirsen içini anlarsın belki,
Kalkanı sırtında, mızrağı kolunda,
O bir savaşçı, kimse duramaz yolunda!.

Birikmiş acısı, birikmiş gözyaşı,
Onun gizli savaş narası!.
Sakın sataşma yavrusuna,
Takar kafanı mızrağına…

Çiçek aldım anne sana,
Dinlen, bırak artık mızrağını kenara…

Gece yürürken seviştiğimiz tarlada,
Bir papatya gördüm otların arasında.

Sana benzettim onu.
Çiçeğini, ince sarı saçlarına.
Yapraklarını bembeyaz tenine, ay ışığında.

Eğildim, koparıp eve götürmek istedim.
Kıyamadım, bende uzandım yanına.

Dokundum.
Öpmek istedim, korktum.
Ya zarar gelirse yapraklarına?

Anlattım.
Dinledi biliyor musun? 
O da sen gibi çok sessizdi.

Sustum.
Bir papatyaya baktım… bir de aya.

Hatırlarsan, şafak sökmeden ayrılmıştık oradan.
Bu kez, güneş yapraklarını ısıtana kadar, ayrılmadım yanından.

Boğuk ve yağmurlu bir gündü. Sokakta ne insan vardı ne de gürültü. Sadece yürüyüşüm ve yağmurun şapırtısı. Eski bir iş hanının giriş katındaki çay ocağına sığındım. Dükkanda sadece iki adam vardı. Bardakları dizmekte olan bir çaycı ve eskimiş çift kişilik koltukta oturan bir amca. Çay söyledim. Ahşap küçük tabureler gözüme rahatsız göründüler. Koltuğa oturmak istedim. Amcanın yanına gittim.

-Oturabilir miyim?

Bir şey demedi, sağa kaykıldı. Oturdum, çayım geldi. Şeker istemedim. Bir yudum aldım. Amcaya baktım bıyıkları sarıydı. Sigara içiyor demek ki, rahatsız olmaz diye düşündüm ve sigara yaktım. Biraz sonra konuştu.

-Hasta mısın?
-Yok, değilim.
-O zaman bi derdin var.
-Yok amca, sadece biraz yorgun hissediyorum.
-Kaç yaşındasın?
-Otuz.
-Genç adamsın, taşı sıksan suyunu çıkartman lazım. Bu yaşta ne yorgunluğu?

Biraz sert söyledi. Haddini aştığını düşündüm, kızdım. Bir süre konuşmadım. Sigarama asıldım. Çayımdan iki yudum daha aldım. Ardından, belki de kötü niyetle söylemedi diye düşündüm ve cevap verdim.

-Sadece ruhum yorgun.

Çaycı bana baktı.

-Bişey mi istedin abi?
-Yok hocam.

İşine döndü.

Sağıma baktım amca falan yoktu. Bir an afalladım. Şaşkınlıkla çaycıya baktım. Görmedi, hala bardakları diziyordu. İçimden, neyse siktir et dedim.

Her zaman ki gibi…